,,Halo, czy jest na sali lekarz?'' - Levi x Eren (Riren) - Shingeki no Kyojin, rozdział 4

Ufff... Nie było łatwo i zajęło mi to mnóstwo czasu, ale udało się! Jest rozdział. Przyznam szczerze, że gdyby nie komentarz zostawiony pod poprzednim postem pewnie długo jeszcze bym z tym czekała. Mam ostatnio sporo na głowie, ale Wasze odwiedziny i komentarze dają mi niesamowitą siłę do działania i robię, co mogę! :) Dzisiaj znowu krótko, ale przynajmniej coś zaczyna się dziać.
P.s.: Jeszcze raz dziękuję za każdy komentarz! ♥ Kocham Was!

   - Nie.
   Eren westchnął, ale posłusznie zabrał się do rozpinania kolejnej już koszuli. Od prawie dwóch godzin był z Levim na zakupach, które ten sam zaproponował. Brunet był sceptycznie nastawiony do każdego jego wyboru. Najgorsze było jednak to, że miał rację – szatyn nie czuł się dobrze w żadnej z przymierzonych dotychczas rzeczy, a początek roku akademickiego zbliżał się wielkimi krokami.
   Chłopak stał przed lustrem, obrzucając spojrzeniem swój tors, który ostatnio mocno opalił podczas gry w siatkówkę na plaży, gdy Levi bez słowa wtargnął do jego przymierzalni. Eren podskoczył i złapał wiszącą na wieszaku koszulkę, by się nią zasłonić. Brunet spojrzał na niego ponurym wzrokiem.
   - Mogłeś mnie ostrzec! – powiedział Eren z wyrzutem.

   - Nie ma tu niczego, czego już bym nie widział. Chyba, że rozbierasz się całkowicie, żeby przymierzyć pieprzoną koszulę. 
   Eren wymamrotał coś w odpowiedzi, czując się jak ostatni idiota. Nie było powodu do paniki, jaką przed chwilą zaprezentował.

   - Poza tym nie masz się czego wstydzić – dopowiedział Levi, obrzucając go ponownie spojrzeniem.

  Szatyn ze zgrozą poczuł, że na jego policzki wpełznął palący rumieniec.

   Levi podszedł jeszcze bliżej, wyciągnął rękę i po kolei dotykał rękawów przymierzanych przed chwilą przed Erena rzeczy.

   - Gówno – podsumował krótko. – Ubieraj się, idziemy stąd.

   Eren wciągnął na siebie wyblakłą od częstego prania koszulkę (stwierdzając, że naprawdę powinien zastanowić się nad zmianą garderoby) i odchylił zasłonę, puszczając bruneta przodem. Gdy wychodzili z przymierzalni, szatyn napotkał rozbawione spojrzenie dwóch dziewczyn, które szeptały między sobą zawzięcie, patrząc w ich kierunku. Eren zaczerwienił się jeszcze bardziej i spuścił głowę, po czym w pośpiechu wyszedł na zewnątrz.

   Gdy Levi otworzył drzwi niewielkiego sklepu na rogu dwóch spokojnych, mało uczęszczanych ulic, rozległo się cichy dźwięk złotego dzwoneczka. Szatyn wszedł do środka i rozejrzał się. Sklep miał pomalowane na kremowo ściany, z wiszącymi na nich lustrami w drewnianych, zdobionych ramach. W powietrzu unosił się specyficzny zapach, prawdopodobnie specjalnie rozpylanych perfum. W tle leciała muzyka relaksacyjna. Nieliczni klienci spacerowali między wieszakami z podniesionymi głowami, a za nimi kroczyli niestrudzenie pracownicy sklepu i nosili ich ubrania.

   Eren poczuł się nieswojo w tak ekskluzywnym miejscu. Nie lubił chodzić na zakupy, ubrania zwykle kupował przez Internet, nie martwiąc się, jak coś będzie na nim leżało. Lubił ciemne, luźne rzeczy i miał w nosie modę, dlatego nie bardzo wiedział, co ze sobą zrobić.

   Levi tymczasem zdążył już udać się do odpowiedniego dział. Zanim Eren zdążył do niego dołączyć i przejrzeć chociaż część asortymentu, brunet wyciągnął w jego stronę koszulę, która najwyraźniej najbardziej przypadła mu do gustu.

   - Przymierz – polecił, wciskając Erenowi szarą koszulę z guzikami w kolorze głębokiej zieleni.

   Pokazał Erenowi, gdzie są przymierzalnie, tym razem czekając na zewnątrz.

   Eren zapiął wszystkie guziki i przyjrzał się krytycznie swojemu odbiciu. Po chwili jego twarz rozjaśniła się w delikatnym uśmiechu. Szatyn nie przypuszczał, że może dobrze wyglądać i czuć się w czymś tak formalnym. Wyciągnął ręce, upewniając się co do długości rękawów i stwierdził, że są idealnie dopasowane.

   - Nie jest źle – stwierdził Levi, gdy szatyn mu się pokazał. – Weźmiemy tę.

   Eren skinął głową. Mina zrzedła mu dopiero, gdy zobaczył metkę z ceną.

   - Odpada, nie stać mnie na to – zaprotestował.

   - Twojego ojca stać.

   - Ojciec by mnie zabił. Nie lubił nas zbytnio rozpieszczać.

   - W takim razie mnie stać.
   Eren zrobił wielkie oczy.

   - Nie ma mowy, żebyś za to płacił!

   - Właśnie, że jest, więc zamknij się i mnie nie wkurwiaj. Skoro ze mną mieszkasz, to jesteś ze mną kojarzony i masz dobrze jutro wyglądać – uciął Levi.

   Eren zrobił buntowniczą minę, ale wiedział, że jest na przegranej pozycji. Podszedł za Levim do kasy.

   Brunet wyjął kartę kredytową i włożył ją do terminala. Kasjerka, młoda, atrakcyjna dziewczyna, patrzyła na niego z wyraźnym zainteresowaniem. Brunet zignorował ją, ale niemal niedostrzegalnie zmrużył oczy, co znaczyło, że był lekko podirytowany. Eren poczuł nieuzasadnioną złość, gdy dziewczyna zawachlowała sztucznymi rzęsami i wykrzywiła twarz w czymś, co według niej było zapewne uwodzicielskim uśmiechem. Szatyn pomyślał ze złością, że wygląda to, jakby pracowała tutaj dla możliwości podrywania bogatych facetów. Zacisnął lekko pięści i postanowił zrobić jej na złość w – jak sam później pomyślał – najgłupszy i najbardziej nieprzemyślany sposób. Podszedł bliżej Leviego, objął go w talii i cmoknął lekko w policzek.

   - Dziękuję – powiedział, schylając się i opierając brodę o ramię bruneta. Poczuł, że Levi lekko drgnął, ale nie poza tym zachował stoicki spokój. Eren uśmiechnął się do zdezorientowanej i wyraźnie zniesmaczonej blondynki. – Do widzenia! – rzucił radośnie, gdy wychodzili.
   - Co to, kurwa, było? – zapytał Levi, gdy wsiedli do samochodu.

   Eren wzruszył ramionami, nie dając po sobie poznać, że czuje narastający strach o własne życie.

   - Pomogłem ci się pozbyć natrętnej adoratorki – odparł, siląc się na obojętny ton.

   - Cholerny bachor. Odpłacę ci za to.

   Levi więcej się nie odezwał.   

   Wieczorem Eren dostał od Armina wiadomość z pytaniem, czy ma dziś trochę wolnego czasu. Blondyn właśnie skończył przeprowadzkę do innego akademika i chciał się z nim zobaczyć. Szatyn odpisał szybko, ciesząc się na spotkanie z przyjacielem z dzieciństwa.

   Armin był dość małomówny i spokojny. Umiał słuchać, co w przypadku gadatliwego Erena stanowiło doskonałe uzupełnienie. W dodatku był dyskretny i zawsze służył dobrą radą, więc był najbardziej zaufanym powiernikiem sekretów Erena.

   Umówili się w pobliskiej kawiarni, jednym z miejsc, które szatyn zdążył już polubić w nowym mieście. Miał jeszcze pół godziny wolnego czasu, więc poszedł wziąć prysznic i spróbował ułożyć fryzurę. Na nic jednak zdały się jego starania, bo włosy kategorycznie odmawiały współpracy i nadal sterczały na wszystkie strony. Zniecierpliwiony szatyn uczesał się tak, jak zwykle i zapukał do drzwi gabinetu Leviego. Brunet otworzył po dłuższej chwili.

   - Czego chcesz?

   - Wychodzę, będę z Arm...

   - Mhm – mruknął brunet, nie dając mu dokończyć i zatrzaskując mu drzwi przed nosem.

   Eren stał przez chwilę, wpatrując się tępo w ścianę. Nie był zły, że Levi tak go potraktował. Było mu raczej przykro. Zastanawiał się, czy mężczyzna jest obrażony przez jego głupie zachowanie w sklepie, ale nie miał czasu z nim o tym porozmawiać.

   W przedpokoju natknął się na Hanji, wnoszącą do swojej sypialni ogromną tacę z chipsami, paluszkami i innym śmieciowym jedzeniem. Patrząc na jej dietę trudno było pojąć, że nadal była szczupła i zdrowa jak ryba.

   - Coś się stało, Eren? – zapytała z troską.

   - Co? Nie – zaprzeczył trochę zbyt szybko i zmierzwił dłonią włosy w geście zakłopotania. – Wszystko w jak najlepszym porządku.

   Hanji popatrzyła na niego przenikliwym wzrokiem, ale nic nie powiedziała. Skinęła wolno głową.

   - Gdyby działo się coś złego, wiedz, że zawsze możesz do mnie przyjść. Jestem znacznie bardziej inteligentna, niż na to wyglądam.

   - Dzięki – odparł Eren, ściągając z haczyka swoje klucze. – Zapamiętam – dodał, zanim wyszedł.

   Na zewnątrz znacznie się ochłodziło i Eren odetchnął głęboko, ciesząc się orzeźwiającym wiatrem, niosącym ulgę po upalnym dniu. Skierował kroki do kawiarni, próbując wyrzucić z głowy wszystkie złe myśli, ale dziwne i wrogie, nawet jak na niego, zachowanie Leviego nadal go gnębiło.

   Eren rozejrzał się po małej, przytulnej salce i dostrzegł Armina, siedzącego przy schowanym w kącie stoliku. Blondyn prawie się nie zmienił. Gdy tylko zobaczył Erena, jego dziecięco wyglądająca twarz rozpromieniła się jak małe słoneczko. Armin wstał i uśmiechnięty od ucha do ucha podbiegł do szatyna, i objął so w przyjacielskim geście.

   - Ja też za tobą tęskniłem, Ar – zaśmiał się Eren. – Ale mam niesamowitą ochotę na kawę i coś słodkiego, więc usiądźmy i zamówmy coś, okej?

   - Levi cię nie karmi? – spytał Armin, chichocząc.

   Erenowi na myśl o brunecie trochę zrzedła mina, ale szybko przywołał uśmiech na twarz. Nie odpowiadając, usiadł na krześle na przeciwko przyjaciela. Blondyn przyjrzał mu się badawczo.

   - Co się stało, Eren?

   Szatyn westchnął. Mógł się spodziewać, że jeżeli cokolwiek będzie go trapiło, Armin zaraz się zorientuje. Czytał z niego jak z otwartej książki. Blondyn nigdy nie zmuszał go do odpowiedzi, ale ufał mu i nie chciał niczego przed nim ukrywać. Chwilę pomyślał, jak ubrać w słowa swój dzisiejszy wybryk. Nie wiedział, od czego zacząć, ale wreszcie odezwał się i z jego ust popłynął gorączkowy potok słów, podczas którego Armin patrzył na niego z coraz większym zdumieniem.

   - Co zrobiłeś?! – zapytał, najwyraźniej myśląc, że się przesłyszał.

   Eren zawstydził się i zniżył głos niemal do szeptu.

   - No... Cmoknąłem go – powtórzył, patrząc w bok i udając, że bardzo interesują go powieszone na ścianach obrazy. – A teraz on się do mnie nie odzywa, chyba, że koniecznie musi.

   Armin przechylił głowę i zamyślił się nieco.

   - Może nie chodzi o ciebie – powiedział łagodnie, uśmiechając się w sposób, który potrafił uczynić wszystkie troski mniej uciążliwymi.

   Eren zamrugał oczami. Oparł dłonie o stół i pochylił się w jego stronę, gwałtownie odstawiając swoje latte.

   - Jak to?

   - Pomyśl chwilę – Armin uniósł palec. – Jesteś jego podopiecznym i synem dobrego kolegi. Może Levi boi się, że jakoś dotrze to do twojego ojca, a on to weźmie na poważnie. A z drugiej strony...

   - Z drugiej strony co?

   - Może podejrzewać, że się w nim zakochałeś i próbować cię zniechęcić.

   Eren gwałtownie pokręcił głową i zakaszlał, bo zakrztusił się kawą.

   - Bzdura! – prawie krzyknął. – Kelnerka spojrzała na niego z wyrzutem .Posłał jej wymuszony, przepraszający uśmiech. – Przecież to tylko żarty. On o tym wie. Musi wiedzieć!
    Armin wzruszył ramionami.
   - To tylko teoria. W każdym razie przejdzie mu.
   Eren nie drążył tematu. Wyjaśnienie przyjaciele chwilowo go przekonało i miał zamiar trzymać się tej wersji. – Nie wiem, jak ty, ale ja zamówiłbym jeszcze bajgla!

   Armin zaśmiał się. Reszta wieczoru upłynęła w miłej, radosnej atmosferze. Po dziesiątej rozeszli się w swoje strony, by przygotować się do pierwszego dnia szkoły.